De eerste dagen in Sengal
Beste docenten, medestudenten, familie en vrienden
De eerste dagen zitten erop. Hieronder vertel ik jullie wat er de afgelopen vier dag is gebeurd.
09 februari 2023
Toen we aankwamen in Senegal moesten we eerst onze bagage laten controleren. Hierbij werd het wiel van Zineb, mijn medestudente, haar bagage bijna gesneuveld. Het was dan moeilijk om het vooruit te trekken. Daarna gingen we geld wisselen en een simkaart halen om 4G te hebben, anders zou het een dure grap worden.
Buiten stond de broer van Awa, onze “meter” waarbij we logeren, op ons te wachten. We zagen hem eerst niet. We belden Awa op om te vragen waar haar broer was. Hij stond blijkbaar ergens anders te wachten. Na enkele minuten kwam de broer van Awa, Doubi, naar ons toe. We namen dan met z’n drieën de bus en daarna nog een taxi. Tijdens de rit van ongeveer een uur merkten we dat het verkeer heel anders verloopt dan in België. Er zijn geen rijstroken waardoor iedereen door elkaar rijdt, zowel auto’s, bussen als motors. Er bestaat ook een soort van toetertaal: ze toeteren om te verwittigen, te bedanken…
Eenmaal aangekomen bij de familie werden we zeer hartelijk verwelkomd. Doubi stelde ons voor aan de hele familie. Ze riepen ons meteen om te eten. Het was een typisch gerecht van Senegal: rijst met vis en wortel (zie foto). Wat voor mij wel wennen was, is dat ze hier uit een en dezelfde kom eten: de ene eet met zijn/haar handen en de ander met een lepel. Na het eten gingen Zineb en ik rustig in de zetel zitten aangezien we een lange reis hadden afgelegd. De hele familie zei tegen ons dat we moesten slapen, maar dat wilden we niet omdat we anders in de avond niet konden slapen. Awa belde vaak haar broer om te vragen hoe het met ons was en wilde dan ook met ons spreken. Ineens zei Awa tegen dat haar broer ons in de avond mee ging nemen om Dakar al eens te verkennen. Nu begrepen we waarom we van de familie moesten slapen. We deden dat dan ook.
Rond 18u vertrokken we met Doubi. Hij liet een taxi stoppen, maar Zineb vroeg of de stad ver was en hij zei het is niet zo ver, zo’n 3 km. Ze zei dat we dat te voet konden doen dus dat deden we. Wat ik opmerkte was dat er veel werken zijn, zowel aan de wegen als aan de huizen. Er zijn ook veel huizen die leeg staan. We kwamen mooie gebouwen tegen. Na een uur wandelen vroegen we aan Doubi of het nog ver was en hij zei dat we er bijna waren. Het duurde echt nog lang. Uiteindelijk heeft hij een taxi tegengehouden, om een paar meter verder te stoppen. We kwamen toen aan het strand. Het was zo mooi. Ik merkte wel dat er heel veel mensen ’s avonds naar het strand komen om te sporten. Dit doen ze allemaal samen. Het deed echt deugd om op het strand even uit te rusten en om een beetje de toerist uit te hangen :p. Daarna namen we een taxi terug naar de familie en gingen we slapen.
10 februari 2023
Op deze dag vertrokken we naar Tambacounda waar we 3 maanden gaan verblijven. Doubi nam ons nog even naar buiten, maar om 10u30 moesten we vertrekken. We namen afscheid van de familie en namen ook samen een foto.
Doubi ging met ons mee naar de bus die ons naar Tambacounda brengt. Hiervoor moesten we eerst nog een taxi nemen. Toen we aankwamen moesten we even wachten. Het was een moderne bus: er was ruimte, WIFI en ook nog airco. Wat had ik goed geslapen in de bus. Maar het werd niet zo'n fijne rit want na 3u stopte de bus ineens. Iedereen moest uitstappen. Niemand wist waar we waren. Tijdens het wachten op uitleg kwamen we verschillende dieren tegen zoals geiten, kippen… We moesten 2u wachten. De bus wou niet meer starten waardoor ze een andere bus waren gaan halen. Deze bus was helemaal anders: weinig plaats, geen airco en geen WIFI. Onze koffers lagen op het dak waar ik mij wat zorgen over maakte. Iedereen vond het vervelend, maar we konden niet veel doen. We werden telkens tegengehouden door de politie om te zien of alles in orde is. We stopten ook even om te tanken en om iets te halen om te eten. Zoveel honger had ik niet aangezien ik zo uitgeput was en gewoon wou slapen. Om middernacht kwamen we eindelijk aan in Tambacounda. Awa stond ons daarop te wachten. We namen een taxi en kwamen rond half 1 ’s nachts toe aan het huisje. Awa had bedden voor ons gekocht, maar die waren niet toegekomen waardoor Awa onze twee matrassen op haar bed had gelegd. Awa zou die nacht buiten slapen op haar matras. Wij zijn meteen naar bed gegaan na zo'n uitputtende dag.
11 februari 2023
We dachten dat we gingen uitslapen, maar dat gebeurde niet. Om kwart voor 9 werden we al wakker. We gingen naar onze douche omdat we het echt nodig hadden, zeker na de lange reis. Terwijl ik aan het wachten was, kwam er een jongen met stokbrood. Dit was voor ons. Awa had ons een bericht gestuurd waarin stond dat het ontbijt op de koelkast stond. We namen na de douche het ontbijt. Daarna las ik rustig een boek, aangezien het een rustige dag was. Maar dat keerde snel om. Awa kwam terug thuis omdat ze in de voormiddag naar een vergadering moest. Ze vertelde ons dat er een trouw in de straat was en dat we daar naartoe gingen. We wisten niet wie het was. Voordat we ons klaar maakten gingen we kennismaken met onze buren en bleven dan ook even kletsen met de mensen. Daarna maakten we ons eigen sap met het fruit van de bekende boom, Baobab.
12 februari 2023
Deze keer stonden we wat later op. Ik maakte mij klaar en at samen met Awa en Zineb het ontbijt op. Het was meer een brunch/middageten aangezien we om 10u wakker werden en alles op het gemak deden.
Awa ging ons nog aan een aantal vrienden voorstellen. Ze moest ook nog haar kleed gaan halen omdat een vriend van haar dat speciaal voor haar ging maken. Ze regelde dat ze voor Zineb en mij ook typische kledij gingen maken. Dus onze afmetingen werden opgenomen om nadien de kleren te kunnen maken. Bij deze bewoners kregen we ook een ander soort sap. Het rook en smaakte naar kiwi. ECHT HEERLIJK! Daarna gingen we een straat verder waar nog vrienden zaten van Awa. We stelden ons voor en bleven even bij hen.
Later gingen we naar het werk van Awa. Haar baas is onze “peter” van Tambacounda. Hij legde een aantal zaken uit over de stageschool aangezien hij de school heeft gekozen en zijn kinderen ook naar die school gaan. We maakten dan ook een foto samen.
We stopten even aan een project dat Hanne, medewerker stedenband Sint-Niklaas, en Awa hadden opgestart. Het is een soort moestuin waarbij vrouwen groenten en fruit kweken. De vrouwen werden boos omdat Zineb foto’s wilde nemen. Awa ging erop in en probeerde hen rustig te krijgen. Uiteindelijk keerden we terug naar huis. We aten. Awa vertelde ons dat de trouw van gisteren nog steeds bezig is. Vandaag waren er twee delen: voor het eerste deel moesten we ons kleden met de traditionele Senegalese kledij en bij de familie gaan van de bruid – bij het tweede deel mochten we ons kleden zoals we wilden (het moest wel deftig zijn). Er waren mensen die lange jurken aanhadden met glitters. Awa had mijn haar gedaan. Ik vond het niet zo mooi dus er is geen foto. Het duurde heel lang voordat we naar het feest gingen waardoor we geen zin meer hadden. Uiteindelijk zijn we naar het feest gegaan, maar de bruid was er niet. De muziek stond veel te luid waardoor ik hoofdpijn kreeg. We zijn dan vertrokken en op het moment dat we ons pyjama aanhadden kwam de bruid. We zijn thuisgebleven. De dag nadien moesten we vroeg opstaan maar waarvoor lezen jullie in een volgende post.
Maandag is mijn eerste stagedag. SPANNEND! Ik hou jullie op de hoogte.
Tot de volgende!
Emelien
Reacties